که نهانی رسد از یزدان ناکرده سوال

گر شود ابر کفش رشحه فشان بر گیتی

هفت دریا شود از یک نم او مالامال

بس شبیست به ارزاق مقرر کرمش

ورنه دستی که نتابیده بر او شمس و قمر

کی توان گفت گشاید ز پی جود و نوال

پای تا سر همه نورست چو خورشد ولی