کی توان گفت گشاید ز پی جود و نوال

بس شبیست به ارزاق مقرر کرمش

که نهانی رسد از یزدان ناکرده سوال

ورنه دستی که نتابیده بر او شمس و قمر

پای تا سر همه نورست چو خورشد ولی

با همه نورش هرگز نتوان دید جمال

حور فردوس به بزمی که کنیزان ویند