با همه نورش هرگز نتوان دید جمال

ورنه دستی که نتابیده بر او شمس و قمر

کی توان گفت گشاید ز پی جود و نوال

پای تا سر همه نورست چو خورشد ولی

حور فردوس به بزمی که کنیزان ویند

فخرها می کند ار استد در صف نعال

دست زرپاش چو بر جام سفالین ساید