سپهر دارد هر ماه یک هلال و زمین

سمست زیر پیت یا یک آشیان پر و بال

جهان نوردی وکه کوبی و زمین سپری

سیاه روی تنی یا که رخش رستم زال

ز نقش نعل تو هر لحظه صدهزار هلال

دمت ز ناصیه ماه رفته ک دکلف

سمت به جمجمه خاک سفته مغز جبال