ز عقد پروین گوهر نشانمت برزین

به یک رکاب زدن بگذرد ز استقبال

گرم ز ملک سلیمان بری به خطه ری

که تا به حشر مصون باد از فنا و زوال

ز موی غلمان عنبر فشانمت بر یال

مگر به یاری یزدان مرا فرود آری

به درگهی که بر او بوسه می زند اقبال