به پویید اشتاد و آن برگرفت

بی آزار گردان ز مرقد گذشت

بدین گونه تا شاد ورد مهین

همی گشت تاشد به روی زمین

به مالیدش از خاک و بر سر گرفت

جهاندار از اشتاد برگاشت روی

بدان تا ندید از بهی رنگ و بوی