جهاندار از اشتاد برگاشت روی

همی گشت تاشد به روی زمین

به پویید اشتاد و آن برگرفت

به مالیدش از خاک و بر سر گرفت

بدان تا ندید از بهی رنگ و بوی

بهی رانهادند بر شاد ورد

همی بود برپای پیش این دو مرد