زانزجار قرب او پهلو فرو دزدد زبال

گوهر از عزت به جایی بود کاندر جشنها

زیور تاج تکین بد زینت فرق ینال

و اینک از خواری گهر را گر به دریا افکنی

گفتش ای عقل از پیری به جایی بینمت.

کز خرافت بازنشناسی یمین را از شمال

خود تو صد ره گفته یی گوهر جمادی بیش نبست