از پویه رخش تو غباریست دماوند

چون گل شود ار رسته ز گل بهمن و رستم

چون لاله نمایند ز تیغ تو کفن سرخ

چون سبزه گر از خاک دمد آرش و نیرم

از آتش قهر تو شراریست جهنم

از دور بقای تو دمی دوره گردون

از بحر عطای تو نمی چشمه زمزم