جانبخش نعیمی چوکنی جای به دیهیم

از بحر عطای تو نمی چشمه زمزم

از عنف تو در رزم دو صد جیش پریشان

از لطف تو در بزم دوصد عیثثن فراهم

جانسوز جحیمی چو نهی پای بر ادهم

چون غنچه که هردم شود از آب شکفته

بدخواه ترا تازه شود زخم ز مرهم