جانسوز جحیمی چو نهی پای بر ادهم

از عنف تو در رزم دو صد جیش پریشان

از لطف تو در بزم دوصد عیثثن فراهم

جانبخش نعیمی چوکنی جای به دیهیم

چون غنچه که هردم شود از آب شکفته

بدخواه ترا تازه شود زخم ز مرهم

گر بر دم کژدم نگرد مهر تو ناگه