زان لب نکنی بازکه از فرط حلاوت

کز روزه دلی داشتم آشفته و درهم

بس بوسه که درکنج لبت جمع شدستند

چون شهد که گردد به یکی گوشه فراهم

چون تنگ شکر هر دو لبت دوخته برهم

تا بر لب لعل تو ز من وام نماند

برخیز و بده بوسه یک ماهه به یکدم