دیریست که آسوده ام از خلق به کنجی

در مهر تو الا به ارادت نزنم دم

تو چشمه حیوانی و من همچو سکندر

از چهر تو محرومم و با مهر تو محرم

هم مدح توام مونس و هم یاد تو همدم

نه شاکر ازینم که خلیلی کندم مدح

نه شاکی از آنم که حسودی کندم ذم