بر آخور من گو نبود ابرش و ادهم

نه شاکر ازینم که خلیلی کندم مدح

نه شاکی از آنم که حسودی کندم ذم

درکیسه من گو نبود درهم و دینار

با مهر تو بر دوش من این خرقه خلقان

صد بار نکوتر بود از دیبه معلم

کامم همه اینست چو شمشیر تو قاطع