هر زمان از خشم نفرینها کنم بر جان سام

گفتمش زار از چه ای ؟ گفتا شنیدستم که زر

از سخای خواجه شد چون خاک ره بی احترام

وینک اندر دخمه تاری ز ننگ این لقب

بر کمال قدرت یزدان بس این برهان تو

بر یکی مسندکنی جا با دو عالم احتشام

فقر را زافراط جودت بر گلو گیرد فواق