همه قبایح زنگی به حسن گشت بدل

ز لای و گل نه نشان ماند در خزینه نه نام

چون جرم ماه که روشن شود ز تابش مهر

ز عکس رویش رومی شد آن سیاه غلام

شبان تیره بدل شد به صبح آینه فام

فرشته گشت مگر زنگیک که عورت او

نهفته ماند ز ابصار بلکه از اوهام