چنانکه چشمه شیرین برون جهد ز رخام

سلام و نفرین درگفت کردگار بسیست

سخن چو هست بحق چه دعا و چه دشنام

بسا رضا که هم از خشم او پدید آید

ثنای او نبود حد ما که نشناسد

مقام روح قدس را عوام کالانعام

کنون به آنکه سرایم حدیث قصه دوش