کنون به آنکه سرایم حدیث قصه دوش

چنانکه چشمه شیرین برون جهد ز رخام

ثنای او نبود حد ما که نشناسد

مقام روح قدس را عوام کالانعام

در آن زمان که سپردم به دست عقل زمام

به عقل گفتم کای اولین نتیجه عشق

که بادپای سخن راست درکف تو لگام