مرا که آتش دل مرده ز آب کید حسود

که بادپای سخن راست درکف تو لگام

تو دانی آنکه بود عید و خواجه را شعرا

برند مدح بهر عید خاصه عید صیام

حدیث پخته چسان خیزد از قریحه خام

به خنده گفت بلی دانمت ز نشتر غم

دلیست ممتلی از خون چو شیشه حجام