دلیست ممتلی از خون چو شیشه حجام

مرا که آتش دل مرده ز آب کید حسود

حدیث پخته چسان خیزد از قریحه خام

به خنده گفت بلی دانمت ز نشتر غم

ولی به دفتر شعرت قصده ییست بدیع

که گفته یی به مدیح رسول و آل کرام

ز دیرباز بود ناتمام و همت تو