هلال را چکنم با وجود ماه تمام

چو صبحگاه شود جملگی به عادت خویش

شوند جمع و شهادت دهند نزد امام

به خنده گفت تو بنی هلال را گفتم

ترا نظر به سوی آسمان مرا به زمین

مراد تو مه ناقص مراد من مه تام

پس از دو ابروی تو گر هلال را نگرم