که نرم نرمکم از مهر می دهد دشنام

پس از دو ابروی تو گر هلال را نگرم

به شبهه افتم کز این سه ماه عید کدام

چو این بگفتم پنهان به زیر لب دیدم

که این حکیمک گویی پیمبر شعر است

که معجزات سخن می شود بدو الهام

سخ دراز چه رانم چو خور نشست به کوه