سخ دراز چه رانم چو خور نشست به کوه

که نرم نرمکم از مهر می دهد دشنام

که این حکیمک گویی پیمبر شعر است

که معجزات سخن می شود بدو الهام

چو زرد شیری غژمان که در شود به کنام

به چرخ بر زبر ماه نو نمود شفق

چو سرخ می که زند موج و ریزد از لب جام