چو زرد شیری غژمان که در شود به کنام

که این حکیمک گویی پیمبر شعر است

که معجزات سخن می شود بدو الهام

سخ دراز چه رانم چو خور نشست به کوه

به چرخ بر زبر ماه نو نمود شفق

چو سرخ می که زند موج و ریزد از لب جام

هلال دید مهم وز انامل مخضوب