چو مغز و خون رودش از چه در عروق و عظام

به رنگ شاخ بقم گشته جسم حاسد تو

ز بس که خون دلش با عرق چکد ز مسام

اگرنه نوک سنان تو خون و مغز عدوست

بلارک تو پسرعم ذوالفقار علیست

که چون کشیده شود تیغها رود به نیام

چو گاهواره شب و روز چرخ از آن جنبد