نیافتم که از آن هر دو ماه عید کدام

چو دید مه دو سرانگشت بر دو چشم نهاد

بدان نمط که دو فندق نهی به دو بادام

به من ز گوشه ابرو هلال را بنمود

چو در رخش نگرستم شگفتم آمد زانک

کسی ندیده در آغاز ماه ماه تمام

غرض چو دید مه عید را به گوشه چشم