نداند کسی زان سخن بیش و کم

به شیرین سپردم چو برخواندم

ز هر گونه اندیشه ها را ندم

بر اوست با اختر تو بهم

گر ای دون که خواهی که بینی به خواه

اگر خود کنی بیش و کم را نگاه

برانم که بینی پشیمان شوی