پیاپی زان کهن می آن مه تام

خردپرداز و مستی بخش و دیرین

صفاپرورد و عنربوی و گلفام

قدح پر کرد و دوری چند بگسارد

اثر چون در عروقش کرد باده

فرو بارید شکر از لب و کام

که بی می زیستن کفرست خاصه