یک شب و یک روز گیتی را سیه کرد از ظلام

چشم مریخم ز بس بارید خون شد لاله رنگ

روی برجیسم ز بس نالید شد بیجاده فام

دود آه من بد آن ابری که خود دیدی به چشم

راست پرسی این قضای ایزدی کز شه گذشت

زان دو حکمت آشکاراکرد خلاق انام

هم مجسم کرد فضل خویش را بر پادشاه