راست پرسی این قضای ایزدی کز شه گذشت

روی برجیسم ز بس نالید شد بیجاده فام

دود آه من بد آن ابری که خود دیدی به چشم

یک شب و یک روز گیتی را سیه کرد از ظلام

زان دو حکمت آشکاراکرد خلاق انام

هم مجسم کرد فضل خویش را بر پادشاه

هم مصور ساخت قدر شاه را بر خاص و عام