هماره تاکه عرض را به جوهرست قوام

مرا بپرور کاین شعرها که می شنوی

بود چو عمر تو پاینده تا به روز قیام

همیشه تا که پری را ز آهنست گریز

به طلعت تو شود شام دوستان تو صبح

به هیبت تو بود صبح دشمنان تو شام

ترا خدای معین باد و پادشاه ناصر