چنان ببرم دشت و چنان بکوبم کوه

کسی نبسته ابر پای کوه ثهلانم

مگو ز رنج سفر بر سرت بتوفد مغز

که پتک حادثه را من سطبر سندانم

که روزگار تشبه کند به طوفانم

رونده سیلی در ره گرم عنان پیچد

دو دست سد کنم و سیل را بپیچانم