چو حلقهای زره کوه را بسنبانم

به پهن دشت مهالک چنان بتازم رخش

که بانگ مهلا مهلا برآید از جانم

به نیزه ای که رباید ز چرخ حلقه ماه

هر آنکسی که به خفتان تنم ظاره کند

گمان برد که پر از اژدهاست خفتانم

چه پای بست حضر مانده ام به دست تهی