هر آنکسی که به خفتان تنم ظاره کند

که بانگ مهلا مهلا برآید از جانم

به نیزه ای که رباید ز چرخ حلقه ماه

چو حلقهای زره کوه را بسنبانم

گمان برد که پر از اژدهاست خفتانم

چه پای بست حضر مانده ام به دست تهی

تفو به همت کوتاه و طبع کسلانم