تفو به همت کوتاه و طبع کسلانم

هر آنکسی که به خفتان تنم ظاره کند

گمان برد که پر از اژدهاست خفتانم

چه پای بست حضر مانده ام به دست تهی

روم به جایی کز اشتمال ظل و حرور

چو باغ خلد تبراکند شبستانم

به شام تیره گرم دزدی از کمین خیزد