چو باغ خلد تبراکند شبستانم

چه پای بست حضر مانده ام به دست تهی

تفو به همت کوتاه و طبع کسلانم

روم به جایی کز اشتمال ظل و حرور

به شام تیره گرم دزدی از کمین خیزد

به بوی آنکه کند همچو صبح عریانم

به نیزه یی که بود چون شعاع مهر منیر