که آبرو برد ازبهر لقمه نانم

بکاوی ار همه احشای من نخواهی دید

رهین طعمه موری ز نان دونانم

چو کوزه دست بکش نیستم چو در برکس

ز جوی همت اشرار می ننوشم آب

وگر فواره خون برجهد ز شریانم

مگر معاینه شیراز چاه کنعان بود