ز جوی همت اشرار می ننوشم آب

رهین طعمه موری ز نان دونانم

چو کوزه دست بکش نیستم چو در برکس

که آبرو برد ازبهر لقمه نانم

وگر فواره خون برجهد ز شریانم

مگر معاینه شیراز چاه کنعان بود

که من درو به مثل همچو ماه کنعانم