هوای مهر ملکزاده ام به فارس کشید

وگر فواره خون برجهد ز شریانم

مگر معاینه شیراز چاه کنعان بود

که من درو به مثل همچو ماه کنعانم

که تا روان برهاند ز کید گیهانم

و گر نه فارس کجا من کجا چرا به چه جرم

هلا که داد فریبم چه بود تاوانم