که تا اویس قرن بشمرند اقرانم

نه شانه بین که کنم چون درون شانه نگاه

زبان کژ آورم و چشمها بگردانم

نه ماسه کش که گره برزنم به پشم شتر

نه خود به فال نخود داستان زنم از غیب

که نیست دست تصرف به مکر و دستانم

کیم من آخر قاآنی آسمان هنر