اگرچه فارس گلستان عشرتست ولی

که بی مماطله بیرون بری ز ختلانم

چو سرمه روشنی چشم مردمم آوخ

که بی بهاتر از سرمه در سپاهانم

چو نیست بخت چه شادی دهد گلستانم

چه اخترم که وبالم بود به خانه خویش

چه زهره ام که ملالت فزاست میزانم