چو نیست بخت چه شادی دهد گلستانم

چو سرمه روشنی چشم مردمم آوخ

که بی بهاتر از سرمه در سپاهانم

اگرچه فارس گلستان عشرتست ولی

چه اخترم که وبالم بود به خانه خویش

چه زهره ام که ملالت فزاست میزانم

نه عارفیست به شیراز تا به هت او