نه دلبری که زلیخاصفت به چنبر زلف

چه زهره ام که ملالت فزاست میزانم

نه عارفیست به شیراز تا به هت او

روان خویشتن از کید نفس برهانم

بسان یوسف مصری کشد به زندانم

نه کودکی که زنخدان و زلف دلکش او

چو کودکان بفریبد به گوی و چوگانم