بسان یوسف مصری کشد به زندانم

نه عارفیست به شیراز تا به هت او

روان خویشتن از کید نفس برهانم

نه دلبری که زلیخاصفت به چنبر زلف

نه کودکی که زنخدان و زلف دلکش او

چو کودکان بفریبد به گوی و چوگانم

به پارس هیچم اگر نیست گو مباش که هست