نژند و خوار چو مصحف به کافرستانم

مراست عرضی شاها که گر قبول افتد

دهد بهار امل بار شاخ حرمانم

دو هفته رفت که ازفاقه در قلمرو فارس

از آنکه زلف پریشان به طبع دارم دوست

چو زلف دوست پریشان شدست سامانم

علی الخصوص که در فرق می بتوفد مغز