مگر به مردمک چشم من گرفته قرار

سریر و قاقم و سنجاب و پرنیان بینم

فکنده سایه به رخسار دوست زلف سیاه

ستاره را ز شب تیره سایبان بینم

که هرکجا که نظر افکنم همان بینم

ز عشق طلعت مغبچگان که بر رخشان

طراوت آرم و نزهت جنان جنان بینم