که هرکجا که نظر افکنم همان بینم

فکنده سایه به رخسار دوست زلف سیاه

ستاره را ز شب تیره سایبان بینم

مگر به مردمک چشم من گرفته قرار

ز عشق طلعت مغبچگان که بر رخشان

طراوت آرم و نزهت جنان جنان بینم

دمی که از لب و دندانشان حدیث کنم