کز بوش بوسه بر قدم لوبیا زنیم

شب تا به صبح همچو مریدان بایزید

ناخن چو تیغ بر تن خود از جفا زنیم

از فرقت به رنج برنجیم این بهل

خاکستری که مطبخ ما کوه کوه داشت

چندان نه کش بر آینه بهر جلا زنیم

نه کیمیاگریم که تا کوره و دمی