نه پیله ور که کیسه ز خرمهره پر کنیم

سطری سه چار خوانده دم از لیمیا زنیم

نه چون مخنثان بود آن طلعت و توان

تا بهر سیم دامن خود بر قفا زنیم

پس چون خران قدم به ره روستا زنیم

ما شاعریم و از سخن روح بخش خویش

از بس که کوس مدحتشان جابجا زنیم