روزی رسد که بینی بر نوک خطیش

از شیرزنش طعمه ولی مرد شیرزن

از خوی او شمیمی تا بنگری ختا

از موی او نسیمی تا بگذری ختن

نه چرخ را چو مرغی به فراز بابزن

روزی رسد که بینی بر دشت کارزار

از آهنش کلاه و ز پولاد پیرهن